¿Y por dónde empiezo?
De pequeña me enseñaron “cuando
entres en un sitio nuevo lo primero que tienes que hacer es saludar y si te
diriges a hablar con alguien preséntate”. Así que HOLA A TOD@S!!! Me llamo Tamara y soy
nueva en este mundo del blog.
Cómo he llegado hasta aquí? A crear este blog, por
obligación. A este punto concreto de mi carrera, de casualidad.
Empecé como alumna en unas clases intensivas de francés,
pues la situación así lo exigía; y en cuestión de unos meses se me presentó la
oportunidad de dar clase. Estaba asustadísima pues yo estaba aprendiendo
todavía y me sentía incapaz de enseñar nada a nadie. Tuve el apoyo de mi
profesora que me dio algo muy importante: ánimo y fuerza para enfrentarme a una
situación nueva. Ahora lo pienso y le debo mucho, pues esas primeras clases despertaron
en mí el gusto por la docencia. Pero qué fue lo que realmente hizo surgir ese
sentimiento? Mis alumnos. Tres chicos que me enseñaron mucho y que, sin ser
conscientes de ello, fueron el principio de lo que espero sea una larga carrera
docente.
De aquello hace ya diez años y desde entonces he intentado
no desvincularme de esta profesión pero el camino es difícil y cada vez que
empezaba un curso nuevo me sentía igual que el primer día, - “¿qué hago?” - pensaba
en cada ocasión. Pues lo primero será aprender a enseñar. Entender cómo
funciona el proceso de aprendizaje y adquirir, en la medida de lo posible,
nuevas habilidades que poder poner en práctica en mi labor como docente.
Y ese es, precisamente, el objetivo de mi paso por el máster de
profesorado y lo que quiero reflejar en este blog: algunas cuestiones sobre el
proceso de enseñanza y aprendizaje, dudas, temores, reflexiones,… Pero no quisiera
utilizar este espacio como muro de las lamentaciones, diván del psicólogo o
diario de una adolescente. No busco monólogos (con éste ya me ha llegado), me
interesa el diálogo, la interacción con vosotros, vuestros comentarios, opiniones,
críticas, puntos de vista,… todo lo que queráis aportar será bienvenido!
Ola, Tamara!
ResponderEliminarSon Iolanda. Gustoume moito esta entrada, sobre todo os exemplos cos que ilustras, no último parágrafo, en que non queres que se convirta o blog (identifícome con ese sentimento).
Saúdos.
Moitas grazas Iolanda!
EliminarDa gusto saber que as miñas palabras non se perden na rede e alguén as recibe.
Espero poder cumprir cos obxectivos marcados e aportar entradas de interese para todos e así incentivar o diálogo.
Un saúdo.
Me parece genial, a mí también me gustaría tener más interacción con todos vosotros, así que cualquier duda, comentario o crítica constructiva no dudéis en hacérmela llegar =)
ResponderEliminarGracias Elisa.
EliminarIntentaré aportar ideas o temas interesantes para todos, aquí y en vuestros blogs.
Un saludo,
Eu estou agardando a que fagas comentarios sobre as miñas sesións, axúdanme moito a preparar o material si sei cal é a vosa reacción.
ResponderEliminarHay algo que no dices en la biografía y que yo sí sé, y es que ambos hemos hecho la misma carrera. Por lo tanto, también sé que conoces al señor Yuste, y aunque él no te haya dado revisión y corrección, puedo casi asegurar que conoces su blog. ¿Todo esto a qué viene? Más que nada por el "Hola a tod@s", que no sé si es por convencimiento o rebeldía hacia Yuste, pero por si acaso te dejo un interesante enlace a uno de sus artículos.
ResponderEliminarhttp://www.joseyustefrias.com/index.php/blog/item/la-arroba-entra-en-moma.html
Y espero poder comentarte más entradas.
¡Un saludo!